خبربانو - سروهای استوار

خبربانو - جستجوگر ویژه اخبار زنان و خانواده

تاریخ انتشار: ۱۲:۲۷ - ۲۶ ارديبهشت ۱۳۹۷
کد خبر: ۲۷۷۴۸۱
بیکاری، مشکلات اقتصادی و فقر سرمنشاء بسیاری از تلخی‌های زندگی برای اهالی شهر ترکمن نشین مراوه تپه و روستاهای اطراف و محروم آن شده است. روستاهایی که در حاشیه رودخانه اترک و زادگاه عارف و شاعر شهیر ترکمن، مختومقلی فراقی و در نزدیکی مرز ترکمنستان در استان گلستان و شمال شرق ایران واقع شده است. مراوه تپه زمانی بهترین مراتع را برای دامداری و بزرگترین کشتزارها را برای کشاورزی داشت و مردمان سختکوش آن از دامداری و کشاورزی امرار معاش می‌کردند اما اکنون با بروز خشکسالی عملاً مرتعی برای چرا و آبی برای کشاورزی یا وجود ندارد و یا بسیار کم است.

خالد بی بی بازدار 50 ساله، روسری خود را درست می‌کند. کارگری و سختی زندگی چهره زنان را پیرتر از سن واقعی‌شان می‌کند.

ما دلایل فوق اندکی از مشکلات بسیار این مناطق به شمار می‌آید. بیکاری، فقر و محرومیت، مردم را با مشکلات و چالش‌های بسیاری روبه رو کرده است.

فاطمه بدراق نژاد 24 ساله، در حالیکه فرزند نوزاد اش را در آغوش گرفته، در ایستگاهی در روستای تمر قره گوزی کلاله منتظر مینی بوس است. فاطمه برای رفتن به روستای قره آغاج که در فاصله 55 کیلومتری قرار دارد باید 3 ساعت در ایستگاه به انتظار آمدن مینی بوس بنشیند.

گل جمال قزل 38 ساله پشت پنجره دیوار خانه ناتمام خود در روستای قازان قایا ایستاده است. او که شوهرش از مشکلات بینایی رنج می‌برد و بیکار و خانه نشین بوده، برای امرار معاش زندگی‌شان مجبور به کار است.

مردان روستایی در حال صحبت کردن و استراحت در روستای یئل چشمه گلیداغ دیده می‌شوند.

 

جوانان در سنین پایین عاشق می‌شوند و بدلیل سهل و آسان بودن ازدواج و تنها با پرداخت ۸ تا ۱۰ میلیون تومان پول بعنوان مهریه و با وجود نداشتن شغل مناسب و درآمد کافی، بدون در نظر گرفتن مشکلاتی که در آینده پیش رو خواهند داشت، ازدواج کرده و بچه دار می‌شوند. بسیاری از مردان بدلیل بیکاری به اعتیاد روی آورده و خانه نشین می‌شوند و عده‌ای نیز خانواده‌های خود را ترک کرده و برای یافتن کار به تهران و شهرهای بزرگ مهاجرت می‌کنند. زندگی ای که با امیدهای فراوان و با آئین سنتی و زیبای عروسی ترکمنی آغاز شده بود، با گذشت زمان ناخواسته به طلاق ختم می‌شود. 

امان گل قوردی 65 ساله در حال دست دادن با همسایه‌اش است. آن‌ها پس از فوت شوهرانشان با فرزندان خود در روستای چاتال مراوه تپه زندگی می‌کنند.

اوغول صفر قلماق 60 ساله مقابل خانه خود در روستای پست دره ایستاده است. شوهرش 10 سال پیش فوت کرده 9 فرزند دارد که هیچکدام به فکر و یاد او نیستند.

 

 این در حالی ست که برخلاف گذشته آمار افراد تحت پوشش کمیته امداد به سن ۳۰ سال و حتی پائین تر از آن هم رسیده است. کمیته امداد امام خمینی (ره) ۳ هزار و ۲۷۵ خانوار را در این منطقه تحت پوشش دارد که تعداد قابل توجهی از آنان شامل زنان سرپرست خانوار می‌باشند که به وفور در همه روستاهای منطقه زندگی می‌کنند.

جوانان روستایی در مقابل سوپر مارکتی در روستای نارلی آجیسو نشسته‌اند. این روستا در نزدیکی مرز ترکمنستان قرار دارد. بیکاری یکی از مشکلات اصلی شهرستان مراوه تپه محسوب می‌شود.

آراز محمد دارایی 60 ساله، بر رو تخت خود در خانه‌اش در روستای یئل چشمه دراز کشیده است. او از بیماری سرطان معده رنج می‌برد و در حال انجام مداوای شیمی درمانی است. همسر او نیز معلول است و هیچ درآمدی جز یارانه‌ها ندارند.

آی جمال قزل 41 ساله در حال کار و پارچه بافی در اتاق خانه خود در روستای قازان قایا است. او چهارفرزند دارد و برای امرار معاش خانواده خود مجبور به پارچه بافی و دامداری است. او از هزینه‌های سنگین زندگی و گرانی شدید گلایه می‌کرد.

زنان مطلقه، سرپرست خانوار و همچنین زنانی که شوهرانشان بیکارند. آن‌ها از افراد پیر گرفته تا جوان مجبور به کار کردن در مزارع و یا کارگاه‌های قالی بافی و پارچه بافی می‌شوند که بدلیل فروش نرفتن پارچه و فرش ناچارا با دستمزد بسیار پایین کار می‌کنند. برخی از این زنان زندگی را بسیار به سختی با پرورش اندکی دام می‌گذرانند.

فاطمه دیده ور در حالیکه فرزند خود را بر دوش گرفته به سمت کارگاه قالی بافی در روستای قازان قایا در حرکت است.

کفش‌های کهنه و پاره شده زنانه بر روی تانکری، بیرون از یک خانه در روستای پلی سفلی در نزدیکی شهر گلیداغ دیده می‌شوند.

درد و رنج این گروه از زنان به اندازه‌ای زیاد است که گویا سرنوشت آنها را با غم و اندوه نوشته‌اند. این درد از چهره رنج کشیده پر چین و چروکشان پیداست. گویا که طوفان پیری زودرس، عمر و زندگی‌شان را به باد فنا داده است. 

آراز بیکه حاجی لی دوه جی 47 ساله، قبل از دوشیدن شیر شتر با سطلی در دست پشت آن ایستاده است. او چهار فرزند دارد و درآمد خانواده آنها از دامداری می‌باشد و در روستای فرق سرزندگی می‌کند.

  جمعه گل نوری 71 ساله در حال حرکت در بیرون اتاق خانه خود است. او در اتاقی در گوشه حیاط یکی از روستائیان زندگی می‌کند. دست و پاهای او در اثر سوختن در تنور در ایام کودکی دچار معلولیت شدید شد.

آرزو امامی در حال پرستاری و مراقبت از مادر خود کنار تخت او نشسته و به او میوه می‌دهد. مادرش خدیجه نوری زداه 54 سال دارد و به تازگی عمل قلب باز کرده است. او که شش سال پیش شوهرش فوت کرده، شش فرزند دارد، که با پسر 14 ساله خود تنها در روستای چاتال مراوه تپه زندگی می‌کند.

زنان و مادران مهربانی که تحمل ناملایمات زندگی قامتشان را خمیده کرده است اما همچون سروی استوار، تمام خانواده را در زیر سایه فداکاری و مهربانی خود یکجا جمع کرده‌اند و به امید فردایی بهتر در خانه‌های کاهگلی روستاهای این دیار زندگی می‌کنند.

منبع: مهر
برچسب ها: ترکمن مراوه تپه
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر: