خبربانو - جستجوگر ویژه اخبار زنان و خانواده

تاریخ انتشار: ۱۲:۱۴ - ۱۵ مهر ۱۳۹۸
کد خبر: ۲۸۳۰۸۲
پاییز فصل آمدن دانه‌های سرخ، ترش و شیرین انار است. شهر ساوه معروف‌ترین انار دنیا را دارد که در سفرنامه‌های سیاحان و جهانگردان هم به آن اشاره شده است.
دلبرانه پاییزی؛ انار ساوه
 
ساوه شهر یاقوت‌های سرخ پاییزی است و معروف‌ترین انار دنیا را دارد که حتی برخی از سیاحان و جهانگردان نیز در سفرنامه‌های خود از آن یاد کرده‌اند. در فصل پاییز در کنار گشت و گذار در ساوه می‌توانید این میوه‌ی پاییزی و محصولات دیگر مربوط به آن را تهیه کنید.

انار
نار، گلنار، رمان در زبان عربی و آنار، نام‌های مختلفی است که به انار گفته می‌شود. احتمال می‌رود واژه‌ی انار مانند انجیر و انگور مربوط به زبان‌های غیر آریایی باشد. انار از ایران تا کوه‌های هیمالیا در شمال کشور هند، میوه‌ی بومی است و در کشور‌های ایران، افغانستان، پاکستان، عراق، ترکیه، ایتالیا، اسپانیا، پرتغال، یونان، سرزمین‌های نیمه گرمسیر قاره‌ی امریکا و در ایران در شهر‌های ساوه، قم، کاشان، سمنان، گرمسار، کن، ورامین، یزد، کرمان، جنوب خراسان، فارس و بلوچستان کشت می‌شود. ایران با ۶،۵۰۰ هکتار اراضی زیر کشت درخت انار، علاوه بر مرغوب‌ترین، بیشترین کمیت تولید این میوه را نیز در دنیا دارد.
این میوه از قدیمی‌ترین میوه‌های شناخته شده‌ی بشر است و پیش از اینکه بشر کشاوری را آغاز کند، به‌صورت وحشی می‌روییده است. بر اساس شواهد باستان شناختی، شواهدی از انار در هزاره‌های چهارم و سوم پیش از میلاد به دست آمده و در باغ‌های معلق بابل در بین‌النهرین عراق، درختان انار کشت شده است. این میوه در طی جنگ‌های کارتاژ یا قزطاجنه به ایتالیا راه یافت و سپس مور‌های مسلمان آن را به اسپانیا و بعدتر، اسپانیایی‌ها در قرن ۱۸ میلادی این میوه را با خود به کالیفرنیا بردند. هنری هشتم در سال ۱۵۱۸، دانشکده سلطنتی پزشکان را در انگلستان بنا و نشان آن را انار طلاکوب انتخاب کرد؛ در واقع انار، نشان خانوادگی همسر اسپانیایی هنری به نام کاترین آراگون بود و همان بود که نخستین درخت انار را در انگلستان کاشت.

انار در فرهنگ ایران
حکیم ابولقاسم فردوسی

گیاهی برآمد همانگه ز. خون / بدان‌جا که آن طشت شد سرنگون
به‌ساعت گیاهی از آن خون برست / جز ایزد که داند که آن، چون برست
گیا را دهم من کنونت نشان / که خوانی همی خون سیاوشان
بسی فایده خلق را هست از اوی / که هست آن گیا اصلش از خون اوی

در فرهنگ و اساطیر ایرانی انار نماد کثرت، فراوانی، جاودانگی و باروری است و آن را از جنس مؤنث می‌دانند. در برخی روایات بیان شده است که اسفندیار؛ شاهزاده‌ی کیانی با خوردن انار رویین‌تن شد و از ریختن خون سیاوش روی زمین گیاهی رویید که به آن گیاه سیاوشان می‌گویند و همان انار است. فرهاد کوه‌کن با شنیدن خبر مرگ شیرین با تیشه به فرق خود زد و در جایی که خون او به زمین ریخت، درخت انار رویید. مورخان یونانی و رومی از کشت درخت انار در دوران هخامنشیان گفته‌اند، پلوتارک از هدیه‌ی یک انار به اردشیر اول هخامنشی یاد کرده که او با دیدن آن از وجود چنین میوه‌ای شگفت‌زده شده است.
از هزاره‌ی سوم پیش از میلاد، لوحی گلی یافت شد که در یکی از دایره‌های تزیینی این لوح نقش انار وجود داشت. از دوران هخامنشیان گوشواره‌ی طلا به شکل انار در کردستان به دست آمده که در گنجینه‌ی موزه‌ی ملی ایران نگهداری می‌شود. همچنین در نقش‌برجسته‌های این دوره، نقشی شبیه به گل انار در تخت جمشید و دیگر آثار معماری و هنری باقی مانده است؛ مانند سنگ‌نگاره‌ی معروف خزانه که پادشاه هخامنشی را در حال پذیرفتن نمایندگان سرزمین‌های شاهنشاهی بزرگ هخامنشی به حضور خویش نشان می‌دهد؛ در حالی که به نشانه صلح و دوستی، گلی درشت را در دست دارد. برخی معتقدند این گل نیلوفر آبی است؛ اما بیشتر احتمال می‌رود گل انار باشد. در دوران‌های اشکانی و ساسانی نیز انار جزو نقش‌مایه‌های هنری و معماری است و در گچ‌بری‌ها مشاهده می‌شود.

انواع انار
نوع اهلی درخت انار به‌صورت درختی با ارتفاع چهار و پنج متر با برگ‌های کوچک و براق بیضی شکل است. گل‌های این درخت به رنگ‌های سرخ، سرخ و نارنجی و شیپوری شکل است. قطر میوه‌ی آن گاهی تا ۱۲ سانتی‌متر هم می‌رسد و پوست آن سرخ، صورتی مایل به سرخ، قهوه‌ای روشن، سیاه، قهوه‌ای تیره، زرد و کرم رنگ است. در هوای سرد، درخت انار دوام چندانی ندارد و در دمای ۱۰-۱۲ درجه زیر صفر خشک می‌شود. مناسب‌ترین شرایط برای رشد انار، آب و هوای گرم و خشک، خاک و شن رسی و قلیایی است. با روش قلمه زدن می‌توان به تعداد درختان انار افزود و این کار در اواخر فصل زمستان انجام می‌شود. انواع دیگری از درختان انار به‌صورت تزیینی و برای نگهداری در گلدان وجود دارد. انار پاکوتاه یک نمونه‌ی آن است، درختچه‌ی کوچکی که نیم متر ارتفاع دارد و دوره‌ی گلدهی آن طولانی است. انار پُر پَر یا گلنار، با گل‌های درشت و سرخ رنگ نمونه‌ی دیگر این نوع درختان است.
فصل رسیدن این میوه اواخر تابستان تا اوایل فصل پاییز است و زمان برداشت نیز با توجه به محل کشت و نوع آن، از آخر تابستان شروع و تا پاییز ادامه می‌یابد. انواع انار به ترش، شیرین، ملس و دیررس و زودرس تقسیم می‌شود. انار‌های محمد علی، پوست سیاه، شیرین پوست، سفید شیرین، آقا محسنی شیرین، انار‌های زودرس هستند که تا شهریور برداشت می‌شوند. مهم‌ترین انار‌های ایران عبارت‌اند از: شاه چینی، رسمی، خطی، انار ریزه یا انار خرمنی که زمان برداشت آن‌ها آخر مهرماه است.
برچسب ها: انار انار ساوه
ارسال نظرات
نام:
ایمیل:
* نظر: